Die Beerdigung unsere lieben Tante Billa am 12. April 2010

Heute haben wir Tante Billa auf dem Südfriedhof beerdigt. Über 60 Familienangehörige, Freunde und Weggefährten hatten sich versammelt, um ihr das letzte Geleit zu geben. In der Trauerhalle spielte der Organist (der es mir dankenwerter Weise ermöglichte, vorab Fotos zu machen), "Wenn ich su ahn ming Heimat denke (da hats mir gewaltig den Hals zugeschnürt) und "Niemals geht man so ganz" von Trude Herr.


In der Trauerhalle

Das wär, im Gegensatz zu jedem Kirchenchoral, sicher auch "das Ding" der Tante gewesen. Der (weltliche) Redner ließ für uns noch einmal das Leben von Tante Billa mit allen Höhen und Tiefen auferstehen und zitierte zum Schluss ein Gedicht von Willi Ostermann, dessen Text ich euch hier in Erinnerung rufe:

Ich ben vun Köln am Rhing ze Hus

Ich ben der ganze Dag am laache,
wat hät dat Kriesche för 'ne Zweck.
Woröm soll ich mir Kopping maache,
su lang mir noch et Esse schmeck.
Un sin se all am kühme, klage,
do maache ich mir gar nix druss:
Woröm, dat well ich höhsch üch sage:

Refrain:
Ich ben vun Köln am Rhing,
vun Köln am Rhing ze Huhs!

Ich losse nie de Leppe hange,
bei mir do wehd kein Pleuß jemaht;
doch wer met mir well Strick anfange;
dä kritt se öhntlich vör de Schwat.
Ben wie e Lamm esu gedöldig,
doch schängk 'ne Fremde mich ens uss,
däm blieve ich kein Antwort schöldig:

Ich ben vun Köln am Rhing,
vun Köln am Rhing ze Huhs!

Wenn ich ens nit mieh existiere,
wenn ich de Auge zogedon,
wenn ich mich bovve präsentiere,
ganz luhs am Himmelspöözche stonn;
dann soll der Petrus dat schon maache,
hä söhk de schönste Platz mir us.
hä weiß, et gitt dann jet ze laache:

Ich ben vun Köln am Rhing,
vun Köln am Rhing ze Huhs!



Und dann haben wir die Tante zu ihrer letzten Ruhestätte begleitet.
Mach et joht, Tant, der einzije Minsch, der mich immer noch "et Fränzje"
jenannt hätt, un ich hann et jähn jehürt!

>>>Wer möchte, kann sich hier ein paar Fotos anschauen<<<

Franz

© 2010 Günter Frank und Franz Gerd Frank